Thyskaland

Morguninn eftir tok eg lestina til Kolnar, voda fin hradlest og allt, med matarvagni sem tho baud ekki upp a annad en kaffi (die Bistrovagon ist caputt eda alika heyrdi eg lestarstjoran segja i kallkerfid, a thysku, hollensku og ensku). Thegar eg stig ut ur lestinni a Koln Dom/Haubtbahnhof blaes ekki vid mer thessi mikla kirkja, Kolnardomurinn, er eg sagdi ykkur fra adan. Eg dreif mig upp a hostelid (sem er nokkurn spol fra midbaenum en samt ekki nema svona 10 min med Ubahn (nedanjardarlestinni), fekk herbergi sem var snoggt um minna heldur en i Amsterdam, adeins tvaer kojur. Thegar eg hafdi buid um rumid fer eg aftur nidur i midbae Kolnar til ad skoda frekar thessa kirkju.

Thessi kirkja var i byggingu fra 1248 til 1880, og er ein staersta gotneska kirkja heims. Thykir algert meistarastykki i arkitektur og smidi. Tvaer tilfinningar asottu mig thegar eg skodadi hana ad innan sem utan. Annarsvegar var thad hrifning, thetta er mikilfenglegt, eg neyta thvi ekki, litadar rudur svo langt sem augad eygir og dyrmaetir fornmunir a hverji syllu. Hinsvegar var thad undrun, ef ekki hneykslun sem yfirtok mig (og nu skulu their sem ekki thola noldur forda ser), thessi kirkja hefur kostad mordfjar, og morg mannslif, thad ad hun skuli hafa verid byggd af stofnun sem kennir sig vid mannud og kennir tha reglu ad hofsemi i einu og ollu se einhver fljotasta leid ad eilifri saelu sem um getur er ofar minum skilning. Thad er ekki i nafni mannudar eda hofsemi sem mannvirki a bord vid thetta er reist, nei thad er i nafni graedgi og hegoma, eins og svo margt annad sem truarstofanir heimsins vinna (ath eg sagdi ekki allt heldur margt). Fyrir utan kirkjuna voru almugabetlarar og fyrir innan hana voru betrlarar i hempum, gullslegnum. Mer fannst thad afar komiskt og langadi mikid til ad spurja prestana eda medhjalparana hvad i oskopunum their hofdu vid minn pening ad gera med allar thessar gersemar tharna inni. Vaeri nu ekki naer ad their legdu fra ser betlunarkassana, taekju sem og einn eda tvo gullhnullunga og gaefu sveltandi almugabetlurunum fyrir utan i stad thess ad bidja um meira. A kirkjan ekki ad vera liknarstofnun, hvi laetur hun tha betla fyrir utan hja ser? Paelid, thad gerir ykkur ad betri manneskjum.

Midbaerinn i Koln er oskop venjulegur, allt morandi i Mc, BK og KFC. Inn a milli finnur madur samt thyskan bakara og getur madur gaett ser a thysku bakkelsi (sem er morgum thusund klossum betra en thetta islenska sull og sver eg ad lata aldrei einn bita af thvi sulli sem vid islendingar kollum seatabraud ofan i minn munn aftur, eda thannig). Eg kikti einnig inn a listasafn eitt her i midbaenum, sem heitir Ludwig Museum, nutimalist. A myndunum fyrir utan virtist thetta vera frekar toff, pop art og nokkrar Warholskotnar myndir en thegar inn var komid var thetta nutimalistarunk af verstu gradu, tomir eda einlitir strigar og thess hattar bull. Ekki eins slaemt og thegar vid strakarnir vorum dregnir inn a Louisiana safnir i Danmorku, en nog um thad.

I dag for eg i sma ferd a ny, eg for upp a lestarstod, sa a timatoflunni lest til Munster og for um bord, ferdin tok einn og halfan tima. Munster er gomul haskolaborg, mer fannst hun virkilega skemmtileg, sennilega thvi hun er ekki eins mikil turistaborg eins og Amsterdam eda Koln, thad eru engir taelenskir, indonesiskir eda filipeyskir stadir (thad eru kannski nokkrir en their kalla sig bara asiska stadi), tharna var hinsvegar gomma af ekta thyskum kram/veitingastodum sem elda ekta thyskar pylsur med ekta thysku kartoflusalati. Eg sa einhvern litin markad og thar var einn vagn med svona pylsur og steiktar kartoflur (og nog af sterku sinnepi med), med bekkjum fyrir utan, halfgerd grill stemning, mjog skemmtilegt. Munster hefur ad geyma gridarlegan fjolda af storum kirkjum midad vid hvad borgin er litil (svona rumlega 200thusund manns) og margar mjog fallegar, lausar vid allt thetta oflaeti og glys sem einkennir til daemis kirkjuna i Koln. I Munster er einnig mjog falleg holl. Eg labbadi um baeinn i nokkra klukkutima og tok sidan aftur lestina til Kolnar og her er eg nu.

Myndir eru komnar inn her a siduna til hlidar, gerid svo vel og skodid, sidan leyfir adeins takmarkad magn i manuda thannid ad eg verd ad velja ur myndum.